Wieś Dębe występuje w źródłach historycznych od 1418 roku jako część rozległych dóbr czarnkowskich. Osada dostarczała zboże na targi do Czarnkowa, pozostawała również jedną z letnich rezydencji ówczesnych właścicieli Czarnkowa. W 1432 Jan oraz Kasper Czarnkowscy zawarli ugodę w sprawie rozgraniczenie wsi Dębe z Czarnkowem. W 1459 właścicielem był kasztelan gnieźnieński Jan Czarnkowski, który oprócz wsi Dębe posiadał także Górę oraz Białą koło Czarnkowa. W 1556 Wojciech Sędziwój Czarnkowski syn Sędziwoja otrzymał m.in. część wsi Dębe od swojego brata Stanisława Sędziwoja Czarnkowskiego.
W 1469 wieś nie zapłaciła wiardunków królewskich. W 1508 pobrano z miejscowości wiardunki wojenne z 5 półłanków. W 1509 miał miejsce pobór z 5 półłanków, a sołtys zapłacił od jednego łana. W 1510 pobór z 5 półłanków oraz karczmy. W tym roku wieś liczyła 11 półłanków (w tym 6 półłanków opustoszałych), jeden łan sołecki, 4 ogrody oraz folwark. W latach 1563–1577 płatnikami poboru podatkowego był kasztelan śremski Wojciech Czarnkowski oraz kasztelan santocki Wojciech Sędziwój Czarnkowski. Obaj zapłacili pobór od jednego łana.