Tymczasem sułtan Mameluków w Egipcie, Kutuz, w obliczu zagrożenia pojednał się z wodzem mameluków w Palestynie, Bajbarsem, z którym dotychczas walczył. Kiedy Hulagu wysłał do niego poselstwo z żądaniem poddania się, zabił jego posłów, a następnie 26 lipca 1260 roku wyruszył z armią na północ. Bajbars ruszył przodem z oddziałem zwiadowczym i rozpoznał stanowiska Mongołów, którzy rozłożyli się obozem w pobliżu Ajn Dżalut, w dolinie Jezreel, na północ od gór Gilboa. Mamelucy uszykowali swoją armię w oczekiwaniu na mongolski atak. Dysponowali oni około 15 do 20 tys. żołnierzy, z których większość jednak składała się z turkmeńskich lub arabskich kontyngentów plemiennych o niskiej wartości bojowej. Elitarnych oddziałów mameluckich było niewieleD. Nicolle, The Mongol Warlords: Genghis Khan, Kubhlai Khan, Hülägü, Tamerlane, op. cit., s. 116 za: L. Venegoni, Hülägü's Campaign in the West, op. cit.. Mongołowie mieli jeden albo dwa tümeny wojowników, prócz tego zaś nieliczne kontyngenty gruzińskie i armeńskie. Uważa się, że siły mongolskie były nieco mniej liczne niż wojska przeciwnika.