W sierpniu 1944 został starszym instruktorem, a w październiku 1944 szefem VII Wydziału do Pracy Wśród Wojsk i Ludności Nieprzyjaciela w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym 1 Armii Wojska Polskiego. Latem i jesienią 1944 brał udział w walkach 1 Armii WP nad Pilicą i pod Warszawą. W 1944 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Od grudnia 1944 do czerwca 1945 − zastępcą dowódcy ds. polityczno-wychowawczych w 2 Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego, z którą przeszedł szlak bojowy. Wziął udział w operacji warszawskiej w styczniu 1945, w przełamaniu Wału Pomorskiego, w operacji pomorskiej, w forsowaniu Odry oraz w operacji berlińskiej. Szlak bojowy zakończył nad Łabą.
Po wojnie został szefem Oddziału Propagandy i Agitacji w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Wojska Polskiego (1945−1946), po czym został szefem Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Łodzi (kwiecień 1946 − czerwiec 1948). W czerwcu 1948 został skierowany na studia w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.J. Woroszyłowa w Moskwie. Na podstawie zarządzenia Prezydenta RP Bolesława Bieruta z 10 lipca 1948 został mianowany na stopień generała brygady. W Moskwie przebywał do końca 1949, jednak nie ukończył studiów i po powrocie do kraju studiował w trybie eksternistycznym w Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen.