Katastrofa w nadfiolecie mały|Porównanie prawa Rayleigha-Jeansa, rozkładu Wiena i prawa Plancka. Klasyczne prawo Rayleigha-Jeansa rozbiega się ku krótkim falom (katastrofa w nadfiolecie), podczas gdy prawo Plancka zgadza się z doświadczeniem Scałkowanie wzoru wynikającego z prawa Rayleigha–Jeansa po całym zakresie częstości daje nieskończenie dużą energię wypromieniowaną przez ciało, co jest sprzeczne z prawem Stefana-Boltzmanna. Ta rozbieżność, nazwana przez Paula Ehrenfesta katastrofą w nadfiolecie, pokazała, że klasyczna fizyka nie potrafi opisać równowagowego promieniowania wnękowego w całym zakresie widma, i była głównym motywem poszukiwania nowej teorii opisującej mikroświat.
Narodziny teorii kwantów Max Planck poszukiwał wzoru zgodnego z danymi doświadczalnymi. 19 października 1900 roku zauważył, że odpowiedni wzór można otrzymać z wzoru Wiena, odejmując w mianowniku jedynkę, a 14 grudnia 1900 roku podał jego teoretyczne uzasadnienie. Przyjął przy tym założenie, że oscylatory materii wymieniające energię z promieniowaniem mogą przyjmować tylko energie będące wielokrotnością porcji proporcjonalnej do częstotliwości, gdzie stałą proporcjonalności nazwano później stałą Plancka.