Falsyfikat z 1302 dokumentu wystawionego w 1294 przez kancelarię księcia wielkopolskiego Przemysła II potwierdził posiadłości benedynków lubińskich wymieniając w swojej treści m.in. wieś Stankowo.
Zachował się akt lokacyjny wsi z 1366 wystawiony przez opata lubińskiego Jana, który w imieniu konwentu sprzedał opatrznym Andrzejowi i Piotrowi sołectwo w Stankowie za 5 grzywien w celu lokowania tej wsi na prawie niemieckim. Akt lokacyjny opisał okolicę, a także prawa i obowiązki mieszkańców. Nowe sołectwo miało obejmować dwa łany roli, dwa ogrody oraz małą łąkę zwaną „Lubodroże”. Sołtysowi zezwolono na założenie we wsi karczmy, młyna, który nie mógł być postawiony na rzece Obrze, piekarni albo stępy, jatek mięsnej i chlebowej, zakładu kowalskiego oraz szewskiego. Sołtys otrzymał prawo pobierania 1/3 opłat sądowych oraz całych opłat za rezygnacje oraz zeznania. Był także zobowiązany do służby dla klasztoru na koniu wartości jednej kopy groszy. Sołtysowi przyznano również prawo do wypasania 200 owiec oprócz stada wiejskiego. Mieszkańcom wsi na 12 lat przyznano wolniznę czyli zwolnienie od podatków królewskich, a od czynszów dla klasztoru na 13 lat.