Wyróżnia się dwa podgatunki: C. c. ciconia – podgatunek nominatywny opisany przez Linneusza w 1758, gniazduje w pasie od Półwyspu Iberyjskiego, wyspowo we Francji po Europę Środkową i Wschodnią, Bałkany, Kaukaz, Azję Mniejszą i Bliski Wschód oraz północną Afrykę, a także w południowej Afryce, a zimuje głównie w Afryce na południe od Sahary, choć niektóre ptaki zimują w Indiach. C. c. asiatica – opisany przez rosyjskiego przyrodnika Nikołaja Siewiercowa w 1873, gniazduje w Turkiestanie, a zimuje od Iranu po Indie. Odnotowywano także przypadki zimowania na Sri Lance, czy w Birmie. Jest nieco większy niż podgatunek nominatywny.
Rodzina bocianów obejmuje sześć rodzajów: Mycteria, Anastomus, Ephippiorhynchus, Jabiru, Leptoptilos oraz Ciconia. Do tego ostatniego zalicza się bociana białego i sześć innych żyjących gatunków, które charakteryzują się prostymi, spiczastymi dziobami i głównie czarno-białym upierzeniem. Najbliżej spokrewnione z nimi są większy bocian czarnodzioby (Ciconia boyciana) z Azji Wschodniej, który poprzednio był klasyfikowany jako podgatunek bociana białego, i bocian sinodzioby (Ciconia maguari) z Ameryki Południowej.