W 1517 Marcin prepozyt w Szamotułach jako patron predykatury zeznał, że otrzymał od Macieja Gorzyckiego 12 złotych węgierskich sumy głównej i florena czynszu, jaki z zastrzeżeniem prawa wykupu ciążył na 4 łanach roli i domu pod Międzyrzeczem. W 1519 Agnieszka żona Macieja Gorzyckiego w asystencji brata Jana Sarbskiego oraz stryja Macieja Otuskiego zeznał, że Jan Lutolski zapłacił jej 50 grzywien, za którą to sumę Anna Gorzycka wdowa po Janie mieszczaninie międzyrzeckim i Dorota wdowa po Tomaszu Lutolskim zapisały Agnieszce żonie Macieja Gorzyckiego czwartą część wsi Gorzyca z zastrzeżeniem prawa wykupu.
W 1540 Jan Wata Gorzycki sprzedał mansjonariuszom kolegiaty w Sierakowie 6 grzywien czynszu rocznego za 100 grzywien na połowie należącej do niego części Gorzycy.
Miejscowość odnotowano w historycznych rejestrach podatkowych. W 1508 miał miejsce pobór podatków z 8 łanów, z dwóch karczm po 6 groszy. W 1563 odbył się pobór z 4 łanów, karczmy dorocznej, od kowala oraz 6 komorników. W 1564 w Gorzycy było 8 łanów. W latach 1564–1565 Gorzyca była wsią ziemiańska należącą do szlachty. Właściciele majętności w miejscowości płacili poradlne do zamku międzyrzeckiego.