Jan II rozpoczął przygotowania do zajęcia należnych sobie terenów i mianował w tym celu admirała Francisco de Almeidę dowódcą armady, która miała zostać wysłana na zachodni Atlantyk. Zaniepokojeni obrotem sprawy władcy Hiszpanii rozpoczęli działania dyplomatyczne.
Hiszpańskie zabiegi dyplomatyczne w Watykanie Hiszpańska ofensywa rozpoczęła się w 1493 w Watykanie. Zgodnie ze średniowieczną tradycją, papież legalizował prawa europejskich monarchów do nowo odkrytych terenów. Hiszpańscy ambasadorzy w Rzymie Bernardin de Carvajal i Ruiz de Medina podjęli działania mające na celu złagodzenie niekorzystnych dla kastylijskiego dworu konsekwencji wynikających z traktatu z Alcáçovas.
3 maja 1493 w papieskiej bulli przyznano Królestwu Hiszpanii nowo odkryte terytoria. Dzień później, w kolejnym dokumencie, wyznaczono linię demarkacyjną biegnącą południkowo 100 lig (ok. km, 320 mil) na zachód od Wysp Zielonego Przylądka lub Azorów – obszary na zachód od niej miały należeć do Hiszpanii, na wschód – do Portugalii.