Do najbardziej znanych form należą misy martwicowe w Dvoranie ponvic, nacieki określane jako Organy oraz około 15-metrowy stalagmit Velikan w Velikiej dvoranie.
Nad rzeką znajduje się Most Cerkvenika, poprowadzony około 47 m nad korytem Reki. Współczesna konstrukcja została odbudowana w 2003 roku w miejscu wcześniejszej przeprawy służącej badaczom i turystom.
Historia poznania i badań
Najstarsze pisemne wzmianki o podziemnym przepływie Reki pochodzą ze starożytności. Zjawisko opisywał m.in. Posejdonios z Apamei, który łączył ponor rzeki z jej ponownym wypływem w pobliżu morza.
Jaskinie i podziemny bieg rzeki zaznaczano na mapach europejskich od XVI wieku. W 1689 roku Janez Vajkard Valvasor przedstawił opis dorzecza Reki i jej znikania pod ziemią w dziele Die Ehre deß Hertzogthums Crain.
W XIX wieku badania systemu wiązały się m.in. z poszukiwaniem możliwości zaopatrzenia Triestu w wodę. W 1839 roku Jakob Svetina dotarł około 150 m od ponoru, a w latach 1851–1852 Adolf Schmidl wraz z grupą górników z Idriji zbadał dalszą część rzecznego korytarza.