W 1503 wdowa po Mikołaju Katarzyna Jaromirska została pozwana przez Jana opata z Obry o spłacenie zaległego czynszu należnego klasztorowi z Jaromierza. W procesie zeznała, że jej przodkowie, nie chcąc płacić czynszu, oddali klasztorowi jaz w swej wsi Uście.
W 1446 wieś należała do powiatu kościańskiego i parafii Kopanica. Miejscowość leżała w pasie granicznym pomiędzy Koroną Królestwa Polskiego a księstwem głogowskim. W 1528 wieś wspomniano przy ustalaniu granic miasta Kiebłowo i wsi Jaromierz w Koronie Królestwa Polskiego z wsią Kolsko leżącą w księstwie głogowskim. Przebiegała ona wzdłuż rzeki Obrzycy poniżej młyna należącego do wsi Kolsko, która z obydwoma brzegami należała do księstwa głogowskiego. Dalej biegła brzegiem jeziora Orchowo, a następnie brzegiem Obrzycy do strugi zwanej Uście i wzdłuż tej strugi, należącej z obydwoma brzegami do wsi Jaromierz leżącej w Koronie Królestwa Polskiego, aż do kopca narożnego znajdującego się przy lesie zwanym Wielki Las.