Nie mogły one przekraczać wyporności standardowej 2032 ton (2000 ts), kalibru dział 155 mm, ani prędkości 20 węzłów; nie mogły mieć także wyrzutni torpedowych, ani więcej niż 4 dział kalibru ponad 76 mm.
Konstrukcja thumb|Holenderska kanonierka „Flores” z okresu II wojny światowej Wyporność standardowa kanonierek wynosiła od 300 do 2000 ton – zwykle w granicach 1000 t. Uzbrojenie stanowiły z reguły 2–4 działa kalibru od 75 do 130 mm oraz działa mniejszego kalibru, a od I wojny światowej także działka przeciwlotnicze. Część kanonierek (zwłaszcza wczesnych – XIX-wiecznych) miała artylerię główną złożoną z dział o kalibrze 152–203 mm, a nawet do 280 mm. Rozpowszechnione w II połowie XIX wieku kanonierki konstrukcji Rendela i wzorowane na nich, miały jedno działo dużego kalibru umieszczone na dziobie i strzelające do przodu. Część okrętów tej klasy mogła stawiać do kilkudziesięciu min, niektóre były nawet później przebudowywane na stawiacze min.