Karol Łysy zdołał jeszcze zdobyć Italię i koronę cesarską po bezpotomnej śmierci cesarza Ludwika II, ale jego syn Ludwik II Jąkała nigdy nie rządził w Italii, którą zdobył Karloman Bawarski, a po jego śmierci (879 r.) Karol III Gruby.

Po śmierci Ludwika Bawarskiego w 876 r. nastąpił podział ziem wschodniofrankijskich między synów zmarłego. Karloman Bawarski otrzymał panowanie w Bawarii, Karol III Gruby otrzymał Szwabię, a Ludwik III Młodszy został władcą Saksonii, Frankonii i Turyngii. Również zachodnie państwo zostało podzielone, a władzę sprawowali w nim Karloman II i Ludwik III. W 880 r. w Ribemont Karol III Gruby, Ludwik III Młodszy, Karloman II i Ludwik III uzgodnili nadanie Lotaryngii statusu jednolitego królestwa i przekazanie w nim władzy władcom Wschodu. Po śmierci Ludwika III władzę nad całą zachodnią częścią państwa sprawował Karloman II, natomiast w związku ze śmiercią Ludwika III Młodszego Karol III Gruby został jedynym władcą na wschodzie. W 881 r. Karol III Gruby koronował się w Rzymie na cesarza, a po śmierci Karlomana II został przez zachodniofrankijskich możnych ogłoszony królem Franków zachodnich.