W literaturze archeologicznej rozpatrywane jest w kontekście mazowiecko pogranicza oraz kontaktów pomiędzy ludnością słowiańską i bałtyjską.

Położenie i forma grodu Grodzisko znajduje się wśród podmokłych łąk, w pobliżu niewielkiego cieku będącego dopływem Wincenty. Położenie na podmokłym terenie stanowiło naturalne zabezpieczenie dostępu do grodu.

„Okop” należy do typu grodzisk pierścieniowatych. Według analizy planu warstwicowego jego średnica całkowita wynosi około 120–125 m, a powierzchnia około 1,2 ha. Zachowany wał ma u podstawy około 15 m szerokości i dochodzi do około 4 m wysokości. Wał wzniesiono z konstrukcji drewnianych, ziemi i kamieni. Wejście do grodu znajdowało się od zachodu, gdzie przez podmokły teren prowadziła kamienna grobla.

Gród był elementem większego, planowo rozlokowanego zespołu osadniczego. W jego sąsiedztwie znajdowały się osady określane jako „Siedlisko” i „Nikienki” oraz otoczone wałem stanowisko na „Górze Wieżowej”, interpretowane podczas wcześniejszych badań jako osada lub punkt strażniczy. Osady pełniły funkcje gospodarcze i produkcyjne. Na „Siedlisku” odkryto m.in.