Jednym z pionierów skautingu w Polsce był Stefan Pomarański, działający od 1909 roku. Na przełomie 1910 i 1911 roku założył on w Gimnazjum Mariana Rychłowskiego w Warszawie, późniejszym Gimnazjum im. Tadeusza Reytana, tajną drużynę skautową im. Romualda Traugutta (od 1929 roku 1 Warszawska Drużyna Harcerska im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”). W październiku 1911 roku Janusz Rudnicki zorganizował pluton skautowy przy Szkole Realnej im. Stanisława Staszica w Warszawie, przekształcony w marcu 1912 roku w Warszawską Drużynę Skautową im. Zawiszy Czarnego, późniejszą 16 Warszawską Drużynę Harcerzy im. Zawiszy Czarnego.
26 lutego 1911 na spotkaniu członków największych organizacji młodzieżowych została podjęta decyzja o stworzeniu skautingu na ziemiach polskich. Uzyskanie poparcia naczelnika „Sokoła” dr. Kazimierza Wyrzykowskiego pozwoliło na zorganizowanie w okresie od marca do maja 1911 pierwszego kursu instruktorskiego. 21 maja 1911 powstaje Komenda Skautowa we Lwowie. Dzień później Andrzej Małkowski wydał rozkaz, którym powoływał pierwsze lwowskie drużyny skautowe: I Lwowska Drużyna Skautów im. Tadeusza Kościuszki – drużynowy Czesław Pieniążkiewicz II Lwowska Drużyna Skautów im. Jana Karola Chodkiewicza – drużynowy Franciszek Kapałka III Lwowska Drużyna Skautek im.