10 października 1910 w Warszawie powstaje najstarsza drużyna (później 27 WDH im. Szymona Konarskiego), której założycielem był Edmund Nebel, profesor gimnastyki w Gimnazjum Witolda Wróblewskiego (później Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego). Nebel, szkoleniem wojskowym wg propozycji Baden-Powella, które będzie miało wpływ i przerodzi się później w ruch skautowy, zaczyna się interesować już w 1906 roku. Realizuje je podczas zajęć sportowych. W 1924 roku, na l Ogólnopolskim Zlocie Związku Harcerstwa Polskiego 27 WDH otrzymuje zaszczytny tytuł Najstarszej Drużyny Rzeczypospolitej. Data powstania znajduje się w rozkazie N. ZHP L13 z dnia 1.V.1924. Drużyna otrzymała także prawo do posiadania sztandaru innego niż pozostałe drużyny, opartego bowiem na wzorze sztandarów wojskowych. Nadanie tego prawa było, wyrazem uznania zasług dla rozwoju ruchu harcerskiego. Sztandar w dniu kapitulacji III Rzeszy zawisł na Reichstagu, a po wojnie został spalony przez UB.