ze znaczną ilością borów i niedużych gospodarstw. Takie uwarunkowania nakłaniały mieszkańców do zajmowania się rzemiosłem i handlem. W wiosce byli: młynarz i młyn, kowal i kuźnia, sklepikarz i jego kolonialno – spożywczy sklep, pszczelarz z pasieką, olejarz z olejarnią, murarz, dekarz, kamieniarz, cieśla, szewc, krawcowa, fryzjer. Rodziny pozyskiwały dochody z ich pracy. Ośrodkiem kultury była szkoła (zamknięta w 1978 r.) Pozostały po niej cenne wspomnienia, zdjęcia i dokumenty, m.in. lista uczniów z 1926 r., podpisujących się w hołdzie narodowi amerykańskiemu, na pamiątkę 150 – lecia niepodległości Stanów Zjednoczonych; przechowywana w Bibliotece Kongresu USA. mały|lewo|Wieniec dożynkowy z Sułkowa Borowego (2012r.) W latach 1972–1976 wieś należała do gminy Niedzbórz i powiatu ciechanowskiego (1954 – 1976). W roku 1994, w „Tygodniku Ciechanowskim” ukazał się cykl artykułów o rodzie Książąt Sułkowskich, związanym z Sułkowem Borowym: Józefie Sułkowskim – adiutancie Napoleona Bonapartego i Antonim Sułkowskim – pułkowniku w saksońskiej armii Fryderyka Augusta Wettyna, późniejszego Augusta II MocnegoS. Żagiel, „Tygodnik Ciechanowski”, 1994, nr 27, s. 5, nr 28, s. 5, nr 29, s. 5.. Fragment artykułu opisującego wieś: Sułkowo Borowe jest przeciętną mazowiecką wsią.