Początkowo miejscowość była własnością należącą do lokalnej polskiej szlachty z rodu Świdwów Szamotulskich herbu Nałęcz, a później także do Tuczyńskich, Górków herbu Łodzia. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1445 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1508 należała do parafii Szamotuły Stare.
Pierwszy historyczny zapis pochodzi z łacińskiego zapisu sądowego z 1398 i odnotowuje Jana kmiecia sycyńskiego, który toczył proces ze Stanisławem Rudzkim o konia i pszczoły. W 1403 odnotowany został inny kmieć z Sycyna zwany Hinczka. Najdawniejszą datą, na którą powołują się historycy, jest dla niej rok 1278, z którego pochodzi zapisek: „siedzi komes Dzierżykraj na Sycynie”.
Z XV i WXI wieku zachowały się zapisy o wsi ze źródeł kościelnych. W 1423 (według zachowanej kopii z lat 1488-1492) odnotowano we wsi dziesięciny z Sycyna w wysokości 10 grzywien z 6,5 łana należące do uposażenia kanonii fundi „Drożdżyce” w kapitule katedry poznańskiej.