Wieś odnotowano w historycznych rejestrach poborowych. W 1563 odnotowano pobór podatków z 1/4 łana, karczmy dorocznej, wiatraka dorocznego. W 1566 z części majątku Jana Czackiego pobrano podatki z 1/4 łana, karczmy dorocznej, wiatraka dorocznego oraz od 2 zagrodników. W 1581 z części Jana Cerekwickiego pobrano od 3 zagrodników po 4 grosze.
Kościół we wsi istniał przynajmniej na początku XVI wieku. W XVII wieku właścicielami wsi były rodziny Pigłowskich, Pajewskich, Cerekwickich, a wreszcie Żółtowskich.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. Pod koniec XIX wieku majątek Białcz Stary obejmował prócz wsi folwark Jeligowo, Skóraczewo, Reńsko i osadę Prentkowice. Liczył 23 domostwa i 351 mieszkańców, z czego 337 było katolikami, a 14 ewangelikami. Miejscowość leżała wówczas w powiecie kościańskim (Kosten).
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego. W 2011 roku Stary Białcz liczył 173 mieszkańców.