Opócz własności kościelnych część wsi należała do szlachty. W latach 1388–1393 odnotowano Michała z Sączkowa, syna Ubysława. W 1388 toczył on proces sądowy z braćmi Michałem oraz Niczkiem, sołtysami w Sączkowie oraz z dziedzicami z Kuczyny. W 1388 Michał został pozwany przez Szczepana Skórę z Gaju o 100 grzywien. W 1393 przez Macieja Młyńskiego o 50 grzywien, a w 1393 przez Piotra z Sączkowa o wygnanie z dziedziny. W latach 1393–1415 jako właściciela we wsi odnotowano Piotra Sączkowskiego. W 1406 Katarzyna Sączkowska była w sporze sądowym o prawa do wsi z Przybysławem Gryżyńskim tenutariuszem przemęckim. Katarzyna utrzymana została przez sąd w prawie do posiadania Sączkowa, zgodnie z posiadanym dokumentem własności. W 1411 Katarzyna toczyła kolejny proces z Dobiesławem Grobskim o granice posiadłości. W 1418 Wyszomir Bodecki dał Katarzynie wwiązanie w 1/4 jeziora Lutomia, którą uzyskała od jego zmarłego brata Dobiesława, oraz w część Sączkowa, gdzie miała ona swe dobra dziedziczne.