Przed rokiem 1256 biskup ołomuniecki Bruno ze Schauenburga otrzymał Szonów od księcia Władysława opolskiego jako odszkodowanie za poniesione szkody spowodowane wtargnięciem Władysława na ziemie biskupstwa w latach 1252–1253. W 1335 o kościele św. Jadwigi pisał nuncjusz apostolski Galhard de Carceribus. Obecny kościół został wybudowany w 1580. Był on wielokrotnie palony i odbudowywany. W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego.
XVI–XX wiek mały|Szonów (Schonow) wśród miejscowości ziemi prudnickiej na polskojęzycznej mapie z 1772 W 1520 w Szonowie wybuchł bunt przeciwko kolegiacie w Głogówku. W XVII wieku ludność wsi zubożała w wyniku licznych przemarszów wojsk przez nią. Pomór w 1645 prawie całkowicie wyniszczył ludność słowiańską. Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej hrabia Oppersdorff, właściciel zamku w Głogówku, przesiedlił do Szonowa osadników z Westfalii. W 1700 wieś liczyła 857 mieszkańców. Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego głogóweckiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. mały|lewo|Pocztówka z Szonowa z przełomu XIX i XX wieku W 1744 szonowscy chłopi sprzeciwiający się płaceniu podatku solnego zbuntowali się przeciwko Oppersdorffom.