Historia Średniowiecze Badania archeologiczne datują osadę na terenie obecnej wsi Szonów na VI–X wiek. We wsi znajdują się stanowiska archeologiczne neolityczne i kultury łużyckiej. W IX wieku osada należała do państwa wielkomorawskiego, a w X wieku stała się częścią Księstwa Czech. W latach 990–1038 znajdowała się w granicach Polski, a po najeździe księcia Brzetysława I w 1039 powróciła do państwa czeskiego. Po pokoju kłodzkim w 1137 w okolicy Szonowa wyznaczono granicę polsko-czeską. Szonów i Kazimierz znalazły się po stronie polskiej. mały|lewo|Nieoficjalny herb wsi Szonów Wieś po raz pierwszy wzmiankowana była pod nazwą Szonovo w XII wieku w dokumencie mówiącym o kościele ufundowanym przed 1153 przez śląskiego możnowładcę Piotra Włostowica. Powodem wzniesienia kościoła w Szonowie był konflikt między diecezją wrocławską i diecezją ołomuniecką o przynależność tych terenów. 12 kwietnia 1245 opactwo cystersów w Lubiążu zamieniło dobra Szonowa i przekazało je księciu opolskiemu Mieszkowi II Otyłemu z postanowieniem, że po jego śmierci wieś ma powrócić do biskupstwa wrocławskiego. Książę Mieszko II zmarł w 1246.