składają się na niego: węzeł zatokowo-przedsionkowy (łac. nodus sinuatrialis) – generuje on wskutek powolnej samoistnej depolaryzacji prawidłowy rytm zatokowy skurczów serca, węzeł przedsionkowo-komorowy (łac. nodus atrioventricularis), pęczek przedsionkowo-komorowy (łac. fasciculus atrioventricularis, pęczek Hisa), na który składa się pień (odnoga wspólna, łac. crus commune, jedyne połączenie między mięśniówką przedsionków i komór) oraz odnogi prawej i lewej; wszystkie odnogi biegną w przegrodzie międzykomorowej, rozgałęzienia końcowe (włókna Purkiniego) – wstępują ku górze w mięśniówce właściwej podstawy serca (zarówno komory prawej jak i lewej).
Nasierdzie Nasierdzie (łac. epicardium) jest blaszką trzewną osierdzia surowiczego. Zbudowane jest z jednowarstwowego nabłonka płaskiego spoczywającego na blaszce właściwej nasierdzia (łac. lamina propia epicardii) i leżącej pod nią tkance podnasierdziowej, zawierającej liczne adipocyty (naczynia i nerwy biegną analogicznie do wsierdzia).
Unaczynienie serca Unaczynienie tętnicze serca pochodzi od tętnic wieńcowych (arteriae coronariae): prawej (a. coronaria dextra) i lewej (łac. a. coronaria sinistra).