Zwykle procesor musi obsługiwać wiele urządzeń, czyli posiadać wiele linii przerwań. Każda linia ma w takim wypadku swój unikalny numer (identyfikator) i procedurę przerwania. W większości systemów identyfikator jest to niewielka liczba będąca przesunięciem (offsetem) w specjalnej strukturze zwanej tablicą wektorów przerwań. W tablicy tej znajdują się adresy procedur lub też instrukcje skoku do procedur obsługi poszczególnych przerwań. I tak wystąpienie przerwania nr 5 powoduje skok do procedury obsługi, której adres znajduje się na piątej pozycji tejże tablicy. W ten sposób obsługa przerwania nie wymaga wyszukiwania odpowiedniej procedury, a jedynie odczytania jednego wektora przerwania. W procesorze Intel o architekturze IA-32 tablica wektorów przerwań ma 256 pozycji. Pierwsze 32 pozycje odpowiadają przerwaniom niemaskowalnym, natomiast pozostałe są przerwaniami maskowalnymi.