z reguły jest to stan niski. Dzięki temu procesor może zareagować na naciśnięcie następnego klawisza i obsłużyć kolejne przerwanie. Ostatnią instrukcją w procedurze obsługi przerwania jest specjalny rozkaz procesora reti (ang. return from interrupt), który pozwala mu wrócić do poprzednich czynności, tuż przed wystąpieniem przerwania.
Obsługa przerwania jest bardzo podobna do zwykłego skoku do podprogramu, podczas którego to procesor składa na stosie aktualny stan rejestru licznika programu, a następnie wykonuje skok do podprogramu. Po jego zakończeniu procesor powraca do programu głównego, poprzez załadowanie licznika programu wartością, która została uprzednio złożona na stosie. Podstawowa różnica polega na tym, że przerwania sprzętowe są asynchroniczne względem wykonywanego programu i mogą występować w dowolnej chwili − czyli wtedy, gdy niezależne urządzenie wystawi sygnał przerwania. Podobieństwa obsługi przerwań i skoku do podprogramu są na tyle duże, że niektórzy wykorzystują przerwania programowe jako sposób skoku do podprogramu.