Wiencek, Kraków 2008, s. 68 i 74. mocą wydanej 7 lipca 1136 przez papieża Innocentego II bulli gnieźnieńskiej.

Po podziale państwa przez Krzywoustego między synów, Jakub ze Żnina nadzorował wykonanie jego decyzji. W czasie wojny domowej trzymał stronę młodszych książąt. W 1141 wziął udział w zjeździe juniorów w Łęczycy. W 1145 zorganizował zjazd przeciwsenioralny w Gnieźnie. W 1146 rzucił klątwę na najstarszego syna Bolesława – księcia Władysława II Wygnańca, przyczyniając się do rozbicia dzielnicowego Polski.

Prawdopodobnie za czasu jego posługi arcybiskupiej powstały dwa nowe biskupstwa jako sufraganie Gniezna: lubuskie i włocławskieUstanowienie tych biskupstw nastąpiło w trakcie pobytu w Polsce legata Egidiusza z Tusculum, co stwierdza wprost bulla Eugeniusza III dla biskupa włocławskiego Warnera z 4 kwietnia 1148. W kwestii datowania legacji kardynała Egidiusza zob. Karol Maleczyński: Studia nad dokmentem polskim, Wrocław 1971, s. 150 i nast. Mogła ona przypadać na rok 1124 lub lata 1125-26 (Maleczyński skłania się ku późniejszej dacie). Nie jest pewne, czy Jakub był już wówczas metropolitą gnieźnieńskim;