Dwugłoski te nie istnieją w wymowie amerykańskiej, gdzie omawiany wyraz brzmi []).
Czeski W języku czeskim istnieją trzy dyftongi: [] jak w (niemal wyłącznie w słowach obcego pochodzenia), [] jak w (tylko w słowach obcego pochodzenia), [] jak w .
Grupy samogłosek ia, ie, ii, io oraz iu w obcych słowach nie są uznawane za dyftongi, wymawiane są jak [], czyli z [] pomiędzy samogłoskami.
Fiński W języku fińskim występują następujące dyftongi:
Hiszpański W języku hiszpańskim występują dyftongi wstępujące () i zstępujące ():
Koreański Dyftongi języka koreańskiego to: czytane jak polskie „ja” w wyrazie „jajko” , czytane jak polskie „je” w wyrazie „jest” czytane jak polskie „jo” w wyrazie „majowy” czytane jak polskie „ła” w wyrazie „ławka” , , czytane jak polskie „łe” w wyrazie „łezka” czytane jak polskie „jo”, lecz z ustami złożonymi w „dzióbek” czytane jak polskie „ło” w wyrazie „łowca” czytane jak polskie „łi” lub angielskie „we” czytane jak polskie „ju” w wyrazie „już” czytane jak polskie „yi”, lecz z krótkim y i naciskiem na i
Niderlandzki Dyftongi języka holenderskiego to: [] jak w , [] jak w [] jak w