Angielski thumb|Uproszczony schemat „ślizgu” między samogłoskami w angielskich dyftongach + Podział angielskich dyftongów (wymowa brytyjska) centrujące zstępujące kończące się na [] (szwę) kończące się na [] kończące się na [] [] [] [] [] [] [] [] [] W języku angielskim (w standardzie wymowy ) wyróżnia się 8 dyftongów, które dzieli się na dwie grupy (patrz tabelka). Dyftong to dźwięk składający się z ruchu, „ślizgu” od jednej samogłoski do innej. Pierwsza samogłoska jest: dłuższa (trwa ok. 3/4 całego dyftongu), mocniejsza i głośniejsza. Nazwy grup związane są z samogłoską, która kończy dyftong: centrujące (, „środek”) – ruch w tych dyftongach jest skierowany do (szwa), która jest w centrum diagramu głosek, zstępujące (; , „koniec”) – dyftongi te kończą się na lub .
W rzeczywistości, produkując dyftong, podczas „ślizgu” – startując z pierwszej samogłoski – nie powinno się dotrzeć do dźwięku drugiej samogłoski. W przeciwnym razie dyftong ten brzmi nienaturalnie i staje się dwiema, oddzielnymi samogłoskami.
Istnieje tendencja do zmiany dyftongów z grupy na długie samogłoski – np. [] → [] (: [] → [].