Krótkotrwała rezygnacja z masek przeciwodłamkowych w marynarkach świata (dająca w tym wypadku tylko 9,6 t oszczędności na wadze) spowodowana była także tym, że pociski wybuchowe starego typu, elaborowane prochem, dawały mało odłamków, ale ciężkich, które i tak przebijały cienkie maski. Już w toku budowy, na wniosek dowódców okrętów, uzbrojenie pomocnicze jeszcze wzmocniono do 24 dział kalibru 75 mm, w tym dwóch dodatkowych na rufie, w salonie dowódcy. Również po rozpoczęciu budowy, na wniosek oficera artyleryjskiego „Pałłady”, zaprojektowano rezerwową centralę dowodzenia pod pokładem pancernym w głębi kadłuba. Na początku 1897 roku jeszcze przeprojektowano burtowe wyrzutnie torpedowe na podwodne, dla zmniejszenie niebezpieczeństwa wybuchu przy trafieniu, natomiast nadwodnej wyrzutni dziobowej nie zmieniono, gdyż stewy okrętów były już wykonane. Na etapie zamówienia określono wyporność okrętów na 6630 ton, natomiast ostatecznie w lipcu 1898 roku obliczono wyporność projektową na 6731 ton.