W 1309 zmarł Henryk III głogowski. W 1312 doszło do pierwszego podziału księstwa głogowskiego – dzielnicę wschodnią, składającą się z Oleśnicy, Kluczborka oraz z ziemi kaliskiej i gnieźnieńskiej otrzymali Konrad i Bolesław. Natomiast książęta głogowscy i wielkopolscy Henryk IV Wierny (zwany też Henrykiem II) wraz z Janem ścinawskim i Przemkiem głogowskim otrzymali dzielnicę głogowską, ścinawską, żagańską i wielkopolską. W 1319 Henryk IV i Przemko odstąpili Waldemarowi margrabiemu brandenburskiemu m. in. Kopanicę, zamek zwany „Hus”, a także wieś Przyprostynia oraz Zbąszyń. W 1329 książę głogowski i wielkopolski Henryk IV uznał się lennikiem króla Czech i Polski Jana Luksemburskiego ze wszystkich swoich ziem, a w tym m. in. z zamku w Przyprostyni.
W drugiej połowie XIV wieku miejscowość leżała w dobrach zbąszyńskich należących do królów polskich. W 1387 posiadaczem dóbr królewskich Zbąszyń wraz z okolicznymi wsiami w tym z Przyprostynią był kasztelan łęczycki Jan Rola z Łąkoszyna w województwie łęczyckim.