W 1296 po tragicznej śmierci króla polskiego Przemysła II część południowo-zachodniej Wielkopolski odziedziczył Henryk III głogowski i znalazła się ona w granicach księstwa głogowskiego. W 1311 Gerhard z Przyprostyni, wraz ze swym synem Gise, stryjem Gise, wujami Bartkiem, Gerhardem i Ottonem oświadczyli, że wzięli w lenno od ołtarza NMP w opactwie cystersów w Gościkowie-Paradyżu wieś zwaną Staropol o 74 łanach. Połowa tego lenna wrócić miało do klasztoru po śmierci wujów, a połowa zaś po śmierci Gerharda miał zostać z synem i stryjem. Zachodnią część wsi Staropol posiadać mieli na takich warunkach, że dochody z niej były dzielone pomiędzy klasztor paradyski a Gerharda. Dochody z pozostałej części wsi miały w całości pozostawać mają w ręku klasztoru, z wyjątkiem strug Otlucina i Kłonica, na których Gerhard miał prawo rybołówstwa, ale rybacy nie mieli prawa wypływać na jezioro Paklicko Wielkie .