Sprawa hierarchii kościelnej była trudna i Elżbieta I opłaciła Richarda Hookera za napisanie dzieła „The Laws of Ecclesiastical Polity”, w którym próbował odeprzeć zarzuty purytanów. Przemyślenia Hookera stały się jedną z podstaw teologicznych Kościoła anglikańskiego i później zostały wykorzystane przez arcybiskupa Williama Lauda.
Dominująca frakcja w obrębie Kościoła anglikańskiego patrzyła z góry na radykałów i nadano im miano „purytanów”, wyśmiewając ich jako „mających obsesję na punkcie oczyszczenia (to purify) kościoła”.
Współcześnie do reformacji angielskiej, Kościół Szkocji został zreformowany w duchu kalwińskim i prezbiteriańskim, i model ten purytanie pragnęli rozciągnąć także na Anglię. Kiedy Jakub VI Szkocki został królem Anglii (1603) jako Jakub I, mianował kilku znanych purytanów na wpływowe stanowiska w Kościele anglikańskim i hamował wzrost wpływów Williama Lauda. Nie był on jednak purytaninem i był wobec nich nieufny, traktując ruch purytański jako potencjalnie zagrażający królewskiej kontroli nad Kościołem. Nadał sankcję królewską tłumaczeniu Biblii zwanej od jego imienia Biblią króla Jakuba, częściowo po to aby umocnić anglikańską ortodoksję, dając jej alternatywę wobec Biblii genewskiej. Popularna wśród purytanów Biblia genewska miała wymowę antyrojalistyczną i zawierała wiele rewolucyjnych przypisów.