Dwudziestolecie międzywojenne W 1918 mianowany przez dowódcę POW Edwarda Śmigłego-Rydza komendantem okręgu wojskowego w Chełmie, gdzie rozbroił stacjonujący tam garnizon austriacki oraz zarządził pobór do 1 pułku szwoleżerów i 35 pułku piechoty. Zwerbował także do polskiej armii włoskich jeńców wojennych i czeskich dezerterów z armii Austro-Węgier. 10 listopada 1918 awansowany na majora, a w 1919 na stopień pułkownika. Był organizatorem i pierwszym dowódcą 1 pułku szwoleżerów.
W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził 1 pułkiem szwoleżerów (od listopada 1918 do lipca 1920), 4 Brygadą Jazdy (lipiec 1920) oraz 2 Dywizją Jazdy (sierpień 1920 – lipiec 1921).
17 lipca 1921 został mianowany inspektorem jazdy przy Inspektorze Armii Nr 2 w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 31 z 6 sierpnia 1921 r., poz. 1285.. 1 czerwca 1924 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 Dywizji Kawalerii w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 53 z 5 czerwca 1924 r., s. 309.. W tym czasie, od 15 listopada 1923 do 15 sierpnia 1924, był słuchaczem I Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 31 marca 1924 awansował na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 2. lokatą w korpusie generałów.