eksamen, nie egzamen)
W transkrypcji wyrazów greckich (i bardzo sporadycznie – pisowni wyrazów rodzimych) spotykamy też następujące połączenia:
CH wymawiamy jak przydechowe 'k' (greckie 'chi' – Χ, х) PH wymawiamy jak przydechowe 'p' (greckie 'phi' – Φ, φ) TH wymawiamy jak przydechowe 't' (grecka 'theta' – Θ, θ) Z wymawiamy jak polskie 'dz' (grecka 'dzeta' – Ζ, ζ)
W praktyce spółgłoski aspirowane ('ch', 'ph', 'th') mogą być dla polskiego ucha trudno odróżnialne od nieaspirowanych [k], [p] i [t]. Dlatego dla podkreślenia przydechu dopuszczalna jest wymowa [kch], [pch] i [tch].
Postawiona za spółgłoską samogłoska 'i' nie zmiękcza jej i nie jest znakiem zmiękczenia. Innymi słowy układ 'spółgłoska + i' zawsze tworzy sylabę, inaczej niż w języku polskim (np. ratio dzieli się na sylaby ra-ti-o, a 't' należy tu wymawiać twardo).
Spółgłoski podwojone (tzw. geminaty) zawsze wymawiany podwójnie, a ściślej to z przytrzymaniem, tak jak w polskim 'wiNNy': accola wym. akkola (z akcentem na ak).
W wymowie restytuowanej nazwisko Cezara (Caesar) wymawia się kajsar; od tego właśnie wyrazu pochodzi zresztą niemieckie Kaiser.
Akcent Taki sam, jak w łacinie klasycznej.
Zobacz też łacina tradycyjna wymowa łacińska średniowieczna wymowa łacińska
Kategoria:Język łaciński