w starannej wymowie 'i' w pozycji interwokalicznej powinno brzmieć jak 'jj' ('maior' > [majjor]).
'u' (V) wymawiamy jak 'ł' (we współcześnie dominującej wymowie języka polskiego, czyli jako „u” niezgłoskotwórcze) przed samogłoską, albo jak 'u' w pozostałych przypadkach.
Spółgłoski W łacinie klasycznej nie występowały następujące dźwięki:
spółgłoski zwarto-szczelinowe (c, cz, dż) spółgłoski szczelinowe dźwięczne (z, ż) spółgłoska szczelinowa, wargowo-zębowa, dźwięczna 'w'
C wymawiamy w każdej pozycji jak polskie 'k' (twardo, np. centum = kentum, nie centum, czentum czy sentum). F wymawiamy dwuwargowo (bardziej archaicznie) albo wargowo-zębowo. H jest zbliżone do polskiego 'h' (gardłowego, dźwięcznego), ale słabsze. NGU przed samogłoską wymawiamy 'ngł'. QU wymawiamy jak pol. 'kł' S wymawiamy zawsze jak 's' (causa wym. kausa, nie kauza) SU przed samogłoską wymawiamy jak 'sł'. TI wymawiany zawsze jak 'ti' (ratio wym. rati(j)o, nie racjo) X wymawiamy zawsze jak polskie 'ks' (examen wym.