Systematyka Rodzaj Cygnus wprowadził w 1764 roku francuski przyrodnik w 5. tomie atlasu zawierającego ilustracje roślin i zwierząt stosowanych w medycynie. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) Cigne privé – łabędź niemy (C. olor). Niektórzy autorzy argumentują jednak, że Garsault używał jednowyrazowych nazw łacińskich do nazywania gatunków a nie rodzajów, i za autora rodzaju Cygnus uznają niemieckiego botanika, zoologa i leśnika Johanna Matthäusa Bechsteina, który użył tej nazwy rodzajowej w 1803 roku w publikacji własnego autorstwa poświęconej ornitologii Niemiec; gatunkiem typowym taksonu Bechsteina także jest (oznaczenie monotypowe) łabędź niemy (C. olor).
Etymologia Cygnus (Cycnus, Cignus): lub cycnus ‘łabędź’, do kuknos ‘łabędź’. Chenopis (Chenopsis): gr. χην khēn, χηνος khēnos ‘gęś’; οψις opsis ‘wygląd’. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Anas atrata Latham, 1790. Olor (Holor): łac. olor, oloris ‘łabędź’. Gatunek typowy (późniejsze oznaczenie): Cygnus musicus Bechstein, 1809 (= Anas cygnus Linnaeus, 1758). Sthenelus: w mitologii greckiej Stenelos (gr. Σένελος, łac. Sthenelus) był władcą Ligurii i ojcem Kyknosa (gr. Κύκνος, łac. Cycnus). Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Anas melancorypha G.I. Molina, 1782. Sthenelides: rodzaj Sthenelus Stejneger, 1882;