Odcinek wschodni trasy (od ul. Radzymińskiej do Mariensztatu) zbudowało Przedsiębiorstwo Budowy Mostów i Konstrukcji Stalowych „Mostostal”, natomiast zachodni (od Mariensztatu do ul. Wolskiej) – Państwowe Przedsiębiorstwo Budowlane „Betonstal”. Przy jej budowie było zatrudnionych ok. 4 tys. osób. Budowana trasa stała się atrakcją turystyczną.
thumb|Przesunięty kościół Narodzenia NMP (1962)
Otwarcie Oddanie do użytku Trasy W-Z i Mariensztatu nastąpiło 22 lipca 1949. Przed południem odbył się pochód osób zaangażowanych w budowę przez most i tunel, a wieczorem zabawa taneczna na rynku Mariensztackim. Postanowieniem prezydenta Bolesława Bieruta z 22 lipca 1949 na wniosek Ministra Budownictwa grupa osób została odznaczona orderami państwowymi za zasługi położone przy budowie Trasy W-Z..
Inwestycje związane z Trasą W-Z Schody ruchome Przy Trasie W-Z pojawiły się w liczbie trzech ciągów, łączące al. gen. Karola Świerczewskiego (ob. al. „Solidarności”) z placem Zamkowym, pierwsze w powojennej Polsce schody ruchome produkcji radzieckiej, moskiewskiego przedsiębiorstwa , które przez następne dekady były nie lada atrakcją turystyczną stolicy. Długość każdego ciągu wynosiła około 30 metrów, przepustowość – 10 000 osób na godzinę, wysokość w pionie – 12 metrów.