Gdy Aleksander przed tym argumentem ustąpił, wysłani w dół rzeki zwiadowcy znaleźli dogodny bród, którym niedostrzeżeni przez Persów Macedończycy przeszli na wschodni brzeg Graniku i o świcie rozwinęli szyk bitewny. thumb|240px|Sytuacyjny plan bitwy Ich wojska zostały rozmieszczone przez Aleksandra następująco: lewe skrzydło: jazda tesalska, grecka i tracka środek: piechota (6 takseis = 3 syntagmy falangi) prawe skrzydło: jazda hetajrów, Agrianie (procarze), łucznicy W wojskach perskich w pierwszej linii wystawiona była jazda, za nią piechota, wśród niej najemnicy greccy.
O losach bitwy decydować miała konnica, przy czym wodzowie perscy, rozpoznawszy Aleksandra po wyróżniającym się pancerzu i hełmie, skierowali przeciw niemu swe doborowe oddziały. left|thumb|180px|Satrapa Spitrydates atakujący Aleksandra Aleksander rozpoczął bitwę pozorując atak prawego skrzydła na tyły wroga, by zmieniając raptem kierunek szarży, uderzyć wprost na centrum, w którym znajdowali się wszyscy najważniejsi dowódcy perscy. W wywiązanym wówczas starciu Aleksander omal nie zginął, ostatecznie jednak rozstrzygając je na swą korzyść.