Między innymi podpisał umowę z Fraenkelem na dostawę żelaza z miejscowych zakładów. Początkowo miało to być 5 000 cetnarów po 44 złp.za cetnar, ostatecznie zobowiązał się dostarczyć Frankelowi 20 000 cetnarów. Z tej umowy nie wywiązał się. Wkrótce majątek stanął przed widmem bankructwa i aby ratować dobra przysuskie Dembińscy postanowili sprzedać Machory i Korytków.
W 1814 roku dobra Machory i Korytków nabył na licytacji Samuel Leopold Antoni Fraenkel, a następnie 17 III 1817 roku wydzierżawił swemu pasierbowi-Ludwikowi Laskiemu, Machory i Sulborowice.
W 1826 roku małżonkowie Atalia i Samuel Leopold Antoni Fraenkel sprzedali synowi Atalii, Józefowi Ludwikowi Laskiemu: Machory, Młynek, Marcinków, Adamów, Chełsty, Wyszynę, Piasek oraz dobra Sulborowice za sumę 350 000 zł.
W 1833 roku, po przeprowadzeniu prób uruchomiono w Machorach pierwszą pudlingarnię, co spowodowało przewrót w produkcji żelaza w Królestwie. Projektantem i budowniczym pieców pudlingowych był wybitny metalurg, urodzony w Sandomierszczyźnie Wojciech Krygier. Surówki dostarczał miejscowy wielki piec, który pracował do 1880 r. W 1850 roku w Machorach istniało 6 zakładów, a wartość produkcji wyniosła 12 000 rubli srebrnych. Spis z 1860 roku odnotował 5 zakładów i wartość produkcji na poziomie 50 000 rubli srebrnych.