„prandium”) dawać mieli kmiecie, a raz sołtys, lub w zamian zapłacić 5 skudów za każdy posiłek.
W 1439 do nekrologu lubińskiego zostali wpisani: rycerz Wojsław, który dał klasztorowi część Łagowa oraz Peregryn z żoną Zmysławą i dziećmi pochodzący z Łagówka, który ofiarował klasztorowi Łagówko, które później zapewne weszło w skład Łagowa.
Źródła historyczne odnotowały także mieszkańców wsi pochodzących z niższych stanów społecznych. W 1444 opat lubiński dokonał podziału majątku pomiędzy Marcinem kmieciem z Łagowa a jego pasierbami: Marcinem, Barbarą, Małgorzatą i Katarzyną. Wegług niego Marcinowi przypadł dom oraz sprzęty (łac. „utensilia”), a pasierbowie otrzymali od niego spłatę w kwocie 11,2 grzywien w 3 ratach w ciągu roku. W 1460 sędziowie polubowni Maciej Wielki kmieć łagowski i dwaj kmiecie z Bielewa)oświadczyli wobec opata lubińskiego, że pogodzili Macieja zwanego Suchy z Łagowa z jego bratem Stanisławem, który zrzekł się pewnych praw do majątku brata.