W 1371 odnotowano Piotrka z Łagowa, z którego posiadłością graniczyła łąka nadana sołtysowi w Bieżynie (obecnie Bieżyń) .
Z XIV wieku zachowała się treść aktu lokacyjnego wsi. W 1363 Andrzej opat lubiński nadał opatrznemu i uczciwemu Sułkowi oraz jego potomkom sołectwo we wsi Łagowo, które miało być lokowane na prawie niemieckim. Do sołectwa miało należeć 1,5 łana roli i dwa ogrody oraz łąka nad jeziorem zwanym Linowe. Sołtys miał prawo mieć karczmę, stępę lub piekarnię (łac „pistrinum”), jatkę mięsną i chlebową, kowala, szewca, mógł też pobierać 1/3 opłat sądowych oraz opłaty od zeznań i rezygnacji. Sołtys miał obowiązek służyć klasztorowi na koniu wartości jednej grzywny i jednego wiadrunku. Mieszkańcy wsi Łagowo zostali objęci wolnizną i mieli zwolnienie od czynszu dla klasztoru na 10 lat. Po upływie tego czasu mieli dawać po 4 ćwiertnie (łac. „mensura”) żyta, dwie ćwiertnie pszenicy, 3 ćwiertnie owsa i jedną ćwiertnię chmielu oraz jeden wiadrunek tytułem dziesięciny. Kmiecie mieli 3 razy w roku orać dla klasztoru, a ponadto dawać połeć mięsa (łac. „latus carnium”) lub 5 skudów na Boże Narodzenie, 30 jaj na Wielkanoc, a 8 sierpnia z każdego domu po dwa kurczaki. We wsi miały się odbywać co roku 3 sądy gajone na który dwa razy posiłek (łac.