Planowanie rajdu W związku z takim rozwojem sytuacji i po rozpoznaniu schematu działań niemieckich jednostek patrolujących rejon Helgolandu przez okręty podwodne komodora Keyesa, Pierwszy Lord Admiralicji Winston Churchill zlecił swemu sztabowi i dowództwu Royal Navy przygotowanie planu rajdu w rejon Zatoki Helgolandzkiej. Miały go przeprowadzić okręty Harwich Force, wspierane przez okręty podwodne. Na wypadek wyjścia w morze z baz ciężkich sił Hochseeflotte, w odwodzie przewidziano udział krążowników liniowych HMS „New Zealand” i HMS „Invincible”, które tworzyły tzw. Zespół Krążowników K dowodzony przez kontradmirała Archibalda Moore’a operujący z estuarium Humber oraz Zespół Krążowników C, składający się z pięciu starych krążowników pancernych typu Cressy.
Dowódca Grand Fleet, admirał John Jellicoe, został zaznajomiony z tym planem dopiero 26 sierpnia, po czym natychmiast zasugerował wzmocnienie brytyjskiego zespołu poprzez dołączenie do niego 1. Eskadry Krążowników Liniowych wiceadmirała Davida Beatty’ego i wyjście w morze całości sił swojej floty na wypadek kontrakcji ciężkich okrętów niemieckich. Otrzymał jednak zgodę wyłącznie na dołączenie eskadry admirała Beatty’ego do brytyjskich odwodów.