W 1520 należała do powiatu wschowskiego Korony Królestwa Polskiego.
Wieś była początkowo własnością książęcą, a później szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z polskich rodów Lgińskich, a później Opalińskich herbu Łodzia i Kęszyckich. Jako prywatna własność podlegała dziedziczeniu oraz sprzedaży dzięki czemu zachowało się wiele historycznych dokumentów prawnych o wsi odzwierciedlających stosunki własnościowe. W 1397 Szczedrzyk z Runowa koło Kórnika toczył proces z Pietraszem oraz jego braćmi Mikołajem, Szczedrzykiem, Bartoszem i Czerną z Jerki o połowę Lginia. W latach 1476–1531 właścicielką wsi była Małgorzata z Budziszewa, żona Hinczy Lgińskiego, a następnie żona Andrzeja Osieckiego z Osiecznej. W 1473 król Polski Kazimierz Jagiellończyk zaświadczył, że Henryk z Osowej Sieni odstąpił kasztelanowi lądzkiemu i staroście wschowskiemu Wojciechowi Górskiemu część we wsi Dębowa Łęka, którą jego żona Katarzyna z Jarocina dała mu w zamian za dobra Lgiń, Hetmanice oraz Nową Wieś koło Wschowy. W XV wieku kościół parafialny wystawili w miejscowości Lgińscy.