17 sierpnia pod Baboszewem k. Ćwiklina trzy spieszone szwadrony pułku stanęły naprzeciw natarciu trzech pułków 18. Dywizji Strzeleckiej Armii Czerwonej, nacierającym na Płońsk od strony Arcelina. W wyniku sześciogodzinnej bitwy, mimo zużycia zapasów amunicji, wojska Hanki-Kuleszy utrzymały linię obrony i zmusiły nieprzyjaciela do odwrotu. On sam jednak podczas jednego z kontrataków na bagnety został ciężko ranny. Zdjęty z dowództwa i przeniesiony na tyły, jego miejsce jako p.o. dowódcy zajął rotmistrz Rudolf Dreszer. Hanka-Kulesza powrócił do swojej jednostki dopiero 30 grudnia 1920 roku w Kupiczowie pod Kowlem, już po podpisaniu zawieszenia broni. Trzy dni wcześniej, 27 grudnia 1920 roku minister spraw wojskowych przemianował jednostkę na 3 pułk szwoleżerów.
Okres międzywojenny Po wojnie i demobilizacji Stefan Hanka-Kulesza pozostał dowódcą swojej jednostki, najpierw w Płocku, od jesieni 1921 roku w Wołkowysku, a ostatecznie od maja 1922 roku w Suwałkach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 42. lokatą w korpusie oficerów jazdy.