W 1604 wieś postanawiła wybudować szkołę. W 1660, kiedy przedłużono dzierżawę, część mieszkańców zrezygnowała z gospodarowania ze względu na brak wody i częste powodzie wywoływane sztormami morskimi. Większe powodzie odnotowano w 1660 i 1785, dlatego z czasem zaczęto zabezpieczać się przed żywiołem morskim umacniając i obsadzając lasem wydmy nadmorskie oraz budując tamy. W 1900 usypano równoległy do brzegu morskiego wał ziemny w odległości 30 m od plaży. Kolejne zabezpieczenia przed powodziami zrealizowano w latach 1922-25.
Umowy dzierżawne przedłużano kolejno w latach 1671, 1677, 1698, 1719 i 1802. W 1772, gdy w wyniku pierwszego rozbioru Polska utraciła te tereny na rzecz Prus, wieś liczyła 37 właścicieli gospodarujących na 36 włókach oraz 4 zagrodników i kowala. W 1820 Karwieńskie Błota podlegały Urzędowi Domenalnemu w Pucku, a w 1834 władze pruskie dzierżawę czasową zastąpiły dokumentem własnościowym (uwłaszczenie). W 1882 Karwieńskie Błota liczyły 542 mieszkańców i miały 78 domów oraz powierzchnię 120 włók. W 1910 wieś miała 516 mieszkańców.
W XIX wieku w wyniku germanizacyjnej polityki Prus ludność Karwieńskich Błot uległa znacznemu zniemczeniu.