W 1599, kiedy teren ten był własnością królewską, starosta pucki Jan Jakub Wejher w celu jego zagospodarowania sprowadził osadników olęderskich (głównie mennonitów), specjalistów od melioracji. Osadnikom, między innymi Gertowi Andesowi, Peterowi Dirksenowi, Thomasowi Eggetsowi, Jochemowi Friesenowi i Clementowi Kruegerowi, wydzierżawiono na 60 lat obszar około 936 ha i nadano szereg przywilejów, takich jak prawo do zachowania odrębnego języka, kultury i wyznania, prawo do dziedziczenia, połowu ryb i warzenia piwa oraz drewno na budulec i opał. W 1601 starosta pucki określił ustrój wsi oparty na związku gminnym, który przetrwał do 1863. Osadnicy zbudowali wieś w układzie rzędówki bagiennej. Na sztucznie usypanych groblach utworzyli dwie równoległe drogi I i II o długościach około 3 km, oddzielonych od siebie pasem łąk o szerokości około 1 km. Po obu stronach dróg na usypanych podwyższeniach, na dębowych palach lokalizowano budynki konstrukcji szkieletowej wypełnionej gliną, łączące części mieszkalną i gospodarczą. Grawitacyjny system melioracyjny składał się z głównego kanału o długości 2,3 km, dwóch rowów ściekowych oraz licznych rowów odwadniających o łącznej długości około 100 km.