Stalin wysunął propozycję, by nowa granica polsko-niemiecka opierała się na Odrze i Nysie, jednak ze względu na sprzeciw Churchilla decyzję tę odłożono do kolejnych rozmów prowadzonych podczas konferencji poczdamskiej. Ustalono rekompensatę terytorialną dla Polski w postaci ziem dawnego Królestwa Prus, wówczas należących do III Rzeszy: ziemi lubuskiej, Pomorza Zachodniego, Dolnego Śląska i Śląska Opolskiego, części Prus Wschodnich oraz byłego Wolnego Miasta Gdańska. Mocarstwa zgodziły się na utworzenie w Polsce Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej poprzez poszerzenie urzędującego w Warszawie, ustanowionego przez Stalina, Rządu Tymczasowego Rzeczypospolitej Polskiej o demokratycznych polityków z kraju i emigracji, w zamian za zobowiązanie się go do przeprowadzenia wolnych, nieskrępowanych wyborów na zasadzie powszechnego głosowania (wybory zostały sfałszowane). Miał on obejmować zarówno członków komunistycznego rządu tymczasowego, jak i polityków demokratycznych z kraju i emigracji. Decyzja ta oznaczała wycofanie poparcia mocarstw zachodnich dla polskiego rządu na uchodźstwie i przeniesienie go na tzw. rząd lubelski, całkowicie podporządkowany Związkowi Radzieckiemu.