Według przytoczonej przez badaczy argumentacji Winteroka przezwyciężenie kryzysu i osiągnięcie trwałego dobrobytu miało być możliwe dopiero poprzez zdobycie władzy przez proletariat.

W 1933 kierownictwu PPS udało się osłabić i następnie rozbić grupę skupioną wokół Winteroka. W tym samym roku, po ukazaniu się 18 numerów, przestały wychodzić „Płomienie”. Ich linię programową kontynuowało następnie czasopismo „Młodzi idą”.

W drugiej połowie lat 30. należał do aktywnych publicystów PPS zajmujących się problematyką gospodarczą. Na łamach „Robotnika” analizował kryzysy gospodarcze, bezrobocie, politykę inwestycyjną państwa oraz perspektywy gospodarki planowej. W swoich tekstach wskazywał na strukturalne źródła kryzysów kapitalizmu i, odwołując się m.in. do analiz Michała Kaleckiego, argumentował, że okres dobrej koniunktury może prowadzić do powstania warunków kolejnego kryzysu. Krytycznie oceniał również traktowanie wzrostu produkcji związanego ze zbrojeniami jako oznaki trwałego przezwyciężenia kryzysu.