W zbliżonym okresie Massari prowadził końcowe prace przy położonym po przeciwnej stronie kanału Ca’ Rezzonico, którego budowę rozpoczął Baldassare Longhena.
W 1735 roku Massari poślubił Pisanę Bianconi, wdowę po Paolu Tamagninie. Małżeństwo nie miało dzieci. Architekt zmarł 20 grudnia 1766 roku w Wenecji i został pochowany w kościele San Giovanni in Bragora, w grobowcu rodziny Tamagnin.
Twórczość Twórczość Massariego jest zaliczana do późnego baroku weneckiego, choć w jego pracach widoczne są również cechy rokoka i wczesnego klasycyzmu. Stosował symetryczne układy elewacji, monumentalne porządki architektoniczne i rozwiązania inspirowane architekturą Palladia, unikając jednak nadmiernie dynamicznych form typowych dla części architektury rzymskiego baroku.
W projektach kościołów Massari wykorzystywał najczęściej jednonawowe wnętrza z bocznymi kaplicami, wyodrębnionym prezbiterium i rozbudowanym systemem kolumn lub pilastrów. Projektował również wyposażenie wnętrz, w tym ołtarze, stalle, balustrady i elementy dekoracji architektonicznej.