Raki wykonano samodzielnie dzień przed wyjściem ekspedycji.
Pierwszy obóz założono na wysokości 820 m n.p.m., drugi na 1720 m n.p.m., gdzie Adams podjął decyzję o dołączeniu do grupy Davida. W miejscu drugiego obozu zostawiono sanie, maszty do namiotów i większość prowiantu. Adams i Brocklehurst wspinali się bez raków. Trzeci obóz powstał na wysokości 2670 m n.p.m., gdzie z powodu śnieżycy wspinacze spędzili dwa dni. Brocklehurst wskutek nagłego podmuchu wiatru spadł w przepaść, lecz udało mu się wydostać i wrócić do namiotu. 9 marca 1908 roku wyprawa dotarła na krawędź krateru, a kolejny czwarty obóz założono na wysokości 3475 m n.p.m., gdzie z powodu odmrożenia stóp Brocklehurst musiał pozostać na czas eksploracji szczytu . Przebadano dno krateru, odkrywając grudy zastygłej lawy i fumarole. 10 marca zaatakowano szczyt – na wysokości 3785 m n.p.m. odkryto kolejny, mniejszy krater, wykonano zdjęcia i pobrano próbki. Wyprawa nie wracała tą samą trasą – odkryto długie, łagodnie nachylone, oblodzone stoki, po których najpierw spuszczano ekwipunek a potem „zjeżdżano”. W ten sposób grupa pokonała 1500 m w niecałe 4 godziny, następnie zostawiła cięższy sprzęt w pierwszym obozie i dotarła do bazy na Cape Royds.