Zebranie funduszy trwało dwa lata, a Adams robił karierę w Royal Navy, i kiedy właśnie zaakceptował ofertę stałej pracy w marynarce, nadszedł telegram od Shackletona z ofertą zastępcy dowódcy ekspedycji – Adams zrezygnował z Royal Navy i przyjął propozycję Shackletona. Wspierał Shackletona w procesie rekrutacji innych członków wyprawy i dokształcił się w zakresie meteorologii, pobierając lekcje u Hugh Roberta Milla (1861–1950). Shackleton powierzył mu również funkcję zastępcy dowódcy grupy lądowej.
Pierwsze wejście na Erebus (5–10 marca 1908) 240px|thumb|Erebus na Wyspie Rossa Kiedy ekspedycja musiała czekać na zamarznięcie morza między bazą założoną na Cape Royds na Wyspie Rossa a Hut Point na stałym lądzie, nadarzyła się okazja wejścia na Erebus (3794 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Wyspie Rossa. Shackleton powierzył kierownictwo wyprawy Adamsowi. Utworzono dwie grupy – zespół wyznaczony do wejścia na szczyt prowadzony przez Edgewortha Davida (1858–1934) z Douglasem Mawsonem (1882–1958) i Alistairem Mackay’em (1878–1914) oraz grupę wsparcia dowodzoną przez Adamsa, z Eric’iem Marshallem (1879–1963) i Philipem Brocklehurstem (1887–1975). Adams otrzymał zezwolenie Shackletona na podjęcie ataku na szczyt jeśli warunki by na to pozwalały. Uczestnicy nie mieli ani doświadczenia wspinaczkowego ani odpowiedniego wyposażenia.